Εφιαλτικό σενάριο στον Κόλπο… Ένα χτύπημα και εκατομμύρια άνθρωποι μένουν χωρίς νερό
Καθώς ο πόλεμος με το Ιράν κλιμακώνεται, οι φόβοι της εντείνονται.
Οι γειτονικές χώρες του Ιράν ανησυχούν για πιθανά χτυπήματα σε κρίσιμες υποδομές της περιοχής, οι οποίες έχουν να κάνουν με την αφαλάτωση του νερού.
Σε ολόκληρη την περιοχή αυξάνονται οι ανησυχίες ότι ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα των χωρών του Κόλπου μπορεί να μετατραπεί σε στόχο πολέμου.
Η κρίσιμη εξάρτηση από την αφαλάτωση
Οι άνυδρες χώρες του Κόλπου, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, εξαρτώνται σε εξαιρετικά μεγάλο βαθμό από την αφαλάτωση — τη διαδικασία μετατροπής του θαλασσινού νερού σε πόσιμο.
Χάρη σε αυτήν την τεχνολογία, μια περιοχή με έντονη λειψυδρία φιλοξενεί σήμερα καταπράσινα γήπεδα γκολφ, τεράστια υδάτινα πάρκα και ακόμη και χιονοδρομικές πίστες.
Την ίδια στιγμή, όμως, αυτή η εξάρτηση δημιουργεί μια αυξανόμενη ευπάθεια.
Αξιωματούχοι στο Μπαχρέιν δήλωσαν στο CNN ότι ιρανικό drone προκάλεσε ζημιές σε μονάδα αφαλάτωσης, χωρίς ωστόσο να επηρεαστεί η υδροδότηση.
Το περιστατικό σημειώθηκε μετά από καταγγελία του υπουργού Εξωτερικών του Ιράν, Abbas Aragchi, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έπληξαν εγκατάσταση αφαλάτωσης στο νησί Qeshm, επηρεάζοντας περίπου 30 χωριά — κάτι που χαρακτήρισε «επικίνδυνη ενέργεια».
Η Ουάσιγκτον αρνήθηκε οποιαδήποτε εμπλοκή.
Αυτές οι αμοιβαίες κατηγορίες υπογραμμίζουν τον πιθανό κίνδυνο για τις εκατοντάδες μονάδες αφαλάτωσης στον Περσικό Κόλπο, οι οποίες παρέχουν πόσιμο νερό σε περίπου 100 εκατομμύρια ανθρώπους.
Ενώ το Ιράν εξακολουθεί να αντλεί το μεγαλύτερο μέρος των υδάτινων πόρων του από ποτάμια και υπόγεια ύδατα, οι χώρες του Κόλπου διαθέτουν ελάχιστες φυσικές πηγές γλυκού νερού.
Ορισμένες, όπως το Κουβέιτ, το Ομάν και το Μπαχρέιν, βασίζονται σχεδόν ολοκληρωτικά στην αφαλάτωση για την υδροδότησή τους.
Μια συντονισμένη επίθεση σε αυτές τις εγκαταστάσεις θα αποτελούσε μια «σχεδόν αδιανόητη κλιμάκωση», δήλωσε στο CNN ο Michael Christopher Low, διευθυντής του Κέντρου Μέσης Ανατολής στο Πανεπιστήμιο της Γιούτα.
Ωστόσο, όπως επισημαίνουν ειδικοί, οι κανόνες του πολέμου φαίνεται να αλλάζουν.
Αν οι επιθέσεις σε μονάδες αφαλάτωσης «αποτελούν την αρχή μιας στρατιωτικής στρατηγικής και όχι απλώς λάθη ή παράπλευρες απώλειες, τότε πρόκειται τόσο για παράνομη πράξη —έγκλημα πολέμου— όσο και για εξαιρετικά ανησυχητική εξέλιξη, καθώς οι χώρες του Κόλπου διαθέτουν αποθέματα νερού μόλις για λίγες εβδομάδες», δήλωσε ο Laurent Lambert, αναπληρωτής καθηγητής δημόσιας πολιτικής στο Doha Institute for Graduate Studies στο Κατάρ.
Τα «βασίλεια του θαλασσινού νερού»
Το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο μεταμόρφωσαν τον Κόλπο μέσα σε λίγες δεκαετίες, από μια περιοχή αραιοκατοικημένων κρατών σε πλούσιες χώρες με λαμπερές, πολυσύχναστες μεγαλουπόλεις.
Ωστόσο, συχνά παραβλέπεται ο ρόλος της αφαλάτωσης, η οποία —χρηματοδοτούμενη από τα ίδια ενεργειακά καύσιμα— επέτρεψε την πληθυσμιακή έκρηξη σε ερημικές χώρες με ελάχιστα ποτάμια.
Η αφαλάτωση μετατρέπει το θαλασσινό νερό σε πόσιμο αφαιρώντας άλατα, μέταλλα και ακαθαρσίες είτε μέσω θέρμανσης είτε μέσω διήθησης σε μεμβράνες υψηλής πίεσης. Πρόκειται όμως για μια διαδικασία ακριβή και ιδιαίτερα ενεργοβόρα.
Οι χώρες του Κόλπου έχουν εξελιχθεί σε «βασίλεια θαλασσινού νερού», σύμφωνα με τον Low, ο οποίος γράφει βιβλίο με αυτόν τον τίτλο.
«Είναι παγκόσμιες υπερδυνάμεις στην παραγωγή τεχνητού νερού από τη θάλασσα με τη βοήθεια ορυκτών καυσίμων», σημειώνει.
Η εξάρτηση είναι τεράστια: περίπου 90% στο Κουβέιτ και το Ομάν, 85% στο Μπαχρέιν και περίπου 70% στη Σαουδική Αραβία.
Μεγάλες πόλεις όπως το Άμπου Ντάμπι, το Ντουμπάι, η Ντόχα, η Πόλη του Κουβέιτ και η Τζέντα βασίζονται πλέον σχεδόν εξ ολοκλήρου στο αφαλατωμένο νερό.
Η αφαλάτωση αποτελεί ταυτόχρονα θαύμα και αδυναμία για την περιοχή.
«Οι οικονομίες τους, ακόμη και η βραχυπρόθεσμη επιβίωση των πληθυσμών τους, εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την ασφάλεια αυτών των εγκαταστάσεων», σημειώνει ο Nader Habibi, καθηγητής οικονομικών της Μέσης Ανατολής στο Πανεπιστήμιο Brandeis.
Το νερό ως στόχος και όπλο πολέμου
Η επίθεση σε κρίσιμες πολιτικές υποδομές απαγορεύεται από το διεθνές δίκαιο. Μια συντονισμένη επίθεση σε μονάδες αφαλάτωσης θα αποτελούσε «προκλητική κλιμάκωση», σύμφωνα με τον David Michel, ειδικό στην υδάτινη ασφάλεια στο Center for Strategic and International Studies.
Υπάρχει όμως ιστορικό προηγούμενο. Το 1991, κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Κόλπου, το Ιράκ απελευθέρωσε σκόπιμα εκατοντάδες εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου στον Περσικό Κόλπο, μολύνοντας το νερό που χρησιμοποιούσαν οι μονάδες αφαλάτωσης της περιοχής.
Το Κουβέιτ αναγκάστηκε τότε να ζητήσει βοήθεια από την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία και άλλες χώρες για τη μεταφορά εκατοντάδων φορτίων εμφιαλωμένου νερού.
Την τελευταία δεκαετία, ιδιαίτερα, έχει παρατηρηθεί «σημαντική διάβρωση των κανόνων» σχετικά με τις επιθέσεις σε υδάτινες υποδομές, σημειώνει ο Michel.
Η Ρωσία έχει εξαπολύσει περισσότερες από 100 επιθέσεις σε υδροδοτικές εγκαταστάσεις της Ουκρανίας κατά τη διάρκεια της εισβολής της, ενώ το Ισραήλ έχει καταστρέψει υποδομές ύδρευσης και αποχέτευσης στη Γάζα.
«Δυστυχώς έχει μετατραπεί σε τάση», λέει η Marwa Daoudy, αναπληρώτρια καθηγήτρια διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Georgetown.
«Το νερό έχει προστεθεί στη μακρά λίστα στόχων και όπλων πολέμου».
Οι ευπάθειες των εγκαταστάσεων
Μια άμεση επίθεση αποτελεί μεγάλο φόβο, όμως υπάρχει και ο κίνδυνος έμμεσων χτυπημάτων, καθώς οι μονάδες αφαλάτωσης συχνά βρίσκονται δίπλα σε άλλες κρίσιμες υποδομές — όπως σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής και λιμάνια — για λόγους αποδοτικότητας.
Νωρίτερα αυτόν τον μήνα αναφέρθηκαν ζημιές στη μονάδα αφαλάτωσης Fujairah F1 στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και στη μονάδα Doha West στο Κουβέιτ, οι οποίες φαίνεται να προκλήθηκαν έμμεσα από επιθέσεις σε κοντινές εγκαταστάσεις.
Ένας ακόμη φόβος είναι οι κυβερνοεπιθέσεις.
Το 2023 η αμερικανική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι το Ιράν είχε εξαπολύσει κυβερνοεπιθέσεις σε υποδομές ύδρευσης σε αρκετές πολιτείες των ΗΠΑ, αφήνοντας μήνυμα στις οθόνες: «Έχετε χακαριστεί, κάτω το Ισραήλ».
Το κλείσιμο μονάδων αφαλάτωσης δεν θα σήμαινε απαραίτητα άμεση καταστροφή.
Οι χώρες του Κόλπου διαθέτουν στρατηγικά αποθέματα νερού και σημαντικούς οικονομικούς πόρους για να αντιμετωπίσουν μια έκτακτη κατάσταση.
Ωστόσο, επιθέσεις σε τεράστιες εγκαταστάσεις που εξυπηρετούν μεγάλες πόλεις όπως το Ριάντ, το Άμπου Ντάμπι και το Ντουμπάι θα μπορούσαν να έχουν σοβαρές συνέπειες.
«Η απώλειά τους μπορεί εύκολα να λάβει υπαρξιακές διαστάσεις», δήλωσε ο Zane Swanson από το πρόγραμμα Global Food and Water Security του CSIS.
Οι εγκαταστάσεις αυτές είναι τεχνολογικά σύνθετες και θα μπορούσαν να χρειαστούν πολλές εβδομάδες για να επαναλειτουργήσουν εάν υποστούν ζημιές.
Ορισμένα κράτη έχουν περιορισμένες δυνατότητες αντιμετώπισης παρατεταμένων διακοπών.
Ο Habibi επισημαίνει ιδιαίτερα το Μπαχρέιν και το Κουβέιτ, που είναι μικρότερα κράτη και βασίζονται σχεδόν απόλυτα στην αφαλάτωση.
Οι επιπτώσεις θα μπορούσαν να κυμαίνονται από περιορισμούς στη χρήση πισινών και υδάτινων πάρκων έως προσωρινό κλείσιμο οικονομικών δραστηριοτήτων που απαιτούν μεγάλες ποσότητες νερού — ακόμη και σε τμήματα της γεωργίας — καθώς και εκκλήσεις προς τους πολίτες να μειώσουν την κατανάλωση.
«Σαν να χρησιμοποιείς πυρηνικό όπλο»
Το ζήτημα της υδάτινης ευπάθειας δεν είναι νέο για τα κράτη του Κόλπου. Σε έκθεση της CIA το 2010 επισημαινόταν ότι η διακοπή της αφαλάτωσης στην περιοχή «θα μπορούσε να έχει σοβαρότερες συνέπειες από την απώλεια οποιασδήποτε άλλης βιομηχανίας ή εμπορεύματος».
Παρά το γεγονός ότι ο πόλεμος αποτελεί την άμεση ανησυχία, ο Low θεωρεί ότι η κλιματική αλλαγή αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή στο μέλλον.
Η αύξηση των ακραίων καιρικών φαινομένων μπορεί να προκαλέσει ζημιές στις εγκαταστάσεις, ενώ η χρήση ορυκτών καυσίμων για την παραγωγή νερού ενισχύει την κλιματική κρίση και επιδεινώνει τη λειψυδρία.
Ο Κόλπος εισέρχεται τώρα στην πιο ζεστή περίοδο του έτους, με την άνοιξη να έχει ήδη φτάσει και το καλοκαίρι να πλησιάζει.
«Οι υδάτινοι πόροι θα δεχθούν ακόμη μεγαλύτερη πίεση όσο διαρκεί η σύγκρουση και όσο αυξάνεται η έκθεση αυτών των υποδομών», προειδοποιεί ο Swanson.
Κανείς δεν γνωρίζει τι θα αποφασίσει τελικά να κάνει το Ιράν. Ωστόσο, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι μια συντονισμένη επίθεση στις μονάδες αφαλάτωσης θα αποτελούσε ξεκάθαρη υπέρβαση κόκκινης γραμμής.
Θα ήταν, όπως λέει ο Low, «σαν να καταφεύγεις σε πυρηνικό όπλο».
«Θα ήταν μια πραγματικά ακραία στρατηγική», τονίζει, «και τα πολιτικά και ψυχολογικά τραύματα που θα άφηνε θα ήταν τόσο μεγάλα που δύσκολα μπορεί κανείς να τα φανταστεί».
www.bankingnews.gr
Οι γειτονικές χώρες του Ιράν ανησυχούν για πιθανά χτυπήματα σε κρίσιμες υποδομές της περιοχής, οι οποίες έχουν να κάνουν με την αφαλάτωση του νερού.
Σε ολόκληρη την περιοχή αυξάνονται οι ανησυχίες ότι ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα των χωρών του Κόλπου μπορεί να μετατραπεί σε στόχο πολέμου.
Η κρίσιμη εξάρτηση από την αφαλάτωση
Οι άνυδρες χώρες του Κόλπου, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, εξαρτώνται σε εξαιρετικά μεγάλο βαθμό από την αφαλάτωση — τη διαδικασία μετατροπής του θαλασσινού νερού σε πόσιμο.
Χάρη σε αυτήν την τεχνολογία, μια περιοχή με έντονη λειψυδρία φιλοξενεί σήμερα καταπράσινα γήπεδα γκολφ, τεράστια υδάτινα πάρκα και ακόμη και χιονοδρομικές πίστες.
Την ίδια στιγμή, όμως, αυτή η εξάρτηση δημιουργεί μια αυξανόμενη ευπάθεια.
Αξιωματούχοι στο Μπαχρέιν δήλωσαν στο CNN ότι ιρανικό drone προκάλεσε ζημιές σε μονάδα αφαλάτωσης, χωρίς ωστόσο να επηρεαστεί η υδροδότηση.
Το περιστατικό σημειώθηκε μετά από καταγγελία του υπουργού Εξωτερικών του Ιράν, Abbas Aragchi, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έπληξαν εγκατάσταση αφαλάτωσης στο νησί Qeshm, επηρεάζοντας περίπου 30 χωριά — κάτι που χαρακτήρισε «επικίνδυνη ενέργεια».
Η Ουάσιγκτον αρνήθηκε οποιαδήποτε εμπλοκή.
Αυτές οι αμοιβαίες κατηγορίες υπογραμμίζουν τον πιθανό κίνδυνο για τις εκατοντάδες μονάδες αφαλάτωσης στον Περσικό Κόλπο, οι οποίες παρέχουν πόσιμο νερό σε περίπου 100 εκατομμύρια ανθρώπους.
Ενώ το Ιράν εξακολουθεί να αντλεί το μεγαλύτερο μέρος των υδάτινων πόρων του από ποτάμια και υπόγεια ύδατα, οι χώρες του Κόλπου διαθέτουν ελάχιστες φυσικές πηγές γλυκού νερού.
Ορισμένες, όπως το Κουβέιτ, το Ομάν και το Μπαχρέιν, βασίζονται σχεδόν ολοκληρωτικά στην αφαλάτωση για την υδροδότησή τους.
Μια συντονισμένη επίθεση σε αυτές τις εγκαταστάσεις θα αποτελούσε μια «σχεδόν αδιανόητη κλιμάκωση», δήλωσε στο CNN ο Michael Christopher Low, διευθυντής του Κέντρου Μέσης Ανατολής στο Πανεπιστήμιο της Γιούτα.
Ωστόσο, όπως επισημαίνουν ειδικοί, οι κανόνες του πολέμου φαίνεται να αλλάζουν.
Αν οι επιθέσεις σε μονάδες αφαλάτωσης «αποτελούν την αρχή μιας στρατιωτικής στρατηγικής και όχι απλώς λάθη ή παράπλευρες απώλειες, τότε πρόκειται τόσο για παράνομη πράξη —έγκλημα πολέμου— όσο και για εξαιρετικά ανησυχητική εξέλιξη, καθώς οι χώρες του Κόλπου διαθέτουν αποθέματα νερού μόλις για λίγες εβδομάδες», δήλωσε ο Laurent Lambert, αναπληρωτής καθηγητής δημόσιας πολιτικής στο Doha Institute for Graduate Studies στο Κατάρ.
Τα «βασίλεια του θαλασσινού νερού»
Το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο μεταμόρφωσαν τον Κόλπο μέσα σε λίγες δεκαετίες, από μια περιοχή αραιοκατοικημένων κρατών σε πλούσιες χώρες με λαμπερές, πολυσύχναστες μεγαλουπόλεις.
Ωστόσο, συχνά παραβλέπεται ο ρόλος της αφαλάτωσης, η οποία —χρηματοδοτούμενη από τα ίδια ενεργειακά καύσιμα— επέτρεψε την πληθυσμιακή έκρηξη σε ερημικές χώρες με ελάχιστα ποτάμια.
Η αφαλάτωση μετατρέπει το θαλασσινό νερό σε πόσιμο αφαιρώντας άλατα, μέταλλα και ακαθαρσίες είτε μέσω θέρμανσης είτε μέσω διήθησης σε μεμβράνες υψηλής πίεσης. Πρόκειται όμως για μια διαδικασία ακριβή και ιδιαίτερα ενεργοβόρα.
Οι χώρες του Κόλπου έχουν εξελιχθεί σε «βασίλεια θαλασσινού νερού», σύμφωνα με τον Low, ο οποίος γράφει βιβλίο με αυτόν τον τίτλο.
«Είναι παγκόσμιες υπερδυνάμεις στην παραγωγή τεχνητού νερού από τη θάλασσα με τη βοήθεια ορυκτών καυσίμων», σημειώνει.
Η εξάρτηση είναι τεράστια: περίπου 90% στο Κουβέιτ και το Ομάν, 85% στο Μπαχρέιν και περίπου 70% στη Σαουδική Αραβία.
Μεγάλες πόλεις όπως το Άμπου Ντάμπι, το Ντουμπάι, η Ντόχα, η Πόλη του Κουβέιτ και η Τζέντα βασίζονται πλέον σχεδόν εξ ολοκλήρου στο αφαλατωμένο νερό.
Η αφαλάτωση αποτελεί ταυτόχρονα θαύμα και αδυναμία για την περιοχή.
«Οι οικονομίες τους, ακόμη και η βραχυπρόθεσμη επιβίωση των πληθυσμών τους, εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την ασφάλεια αυτών των εγκαταστάσεων», σημειώνει ο Nader Habibi, καθηγητής οικονομικών της Μέσης Ανατολής στο Πανεπιστήμιο Brandeis.
Το νερό ως στόχος και όπλο πολέμου
Η επίθεση σε κρίσιμες πολιτικές υποδομές απαγορεύεται από το διεθνές δίκαιο. Μια συντονισμένη επίθεση σε μονάδες αφαλάτωσης θα αποτελούσε «προκλητική κλιμάκωση», σύμφωνα με τον David Michel, ειδικό στην υδάτινη ασφάλεια στο Center for Strategic and International Studies.
Υπάρχει όμως ιστορικό προηγούμενο. Το 1991, κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Κόλπου, το Ιράκ απελευθέρωσε σκόπιμα εκατοντάδες εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου στον Περσικό Κόλπο, μολύνοντας το νερό που χρησιμοποιούσαν οι μονάδες αφαλάτωσης της περιοχής.
Το Κουβέιτ αναγκάστηκε τότε να ζητήσει βοήθεια από την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία και άλλες χώρες για τη μεταφορά εκατοντάδων φορτίων εμφιαλωμένου νερού.
Την τελευταία δεκαετία, ιδιαίτερα, έχει παρατηρηθεί «σημαντική διάβρωση των κανόνων» σχετικά με τις επιθέσεις σε υδάτινες υποδομές, σημειώνει ο Michel.
Η Ρωσία έχει εξαπολύσει περισσότερες από 100 επιθέσεις σε υδροδοτικές εγκαταστάσεις της Ουκρανίας κατά τη διάρκεια της εισβολής της, ενώ το Ισραήλ έχει καταστρέψει υποδομές ύδρευσης και αποχέτευσης στη Γάζα.
«Δυστυχώς έχει μετατραπεί σε τάση», λέει η Marwa Daoudy, αναπληρώτρια καθηγήτρια διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Georgetown.
«Το νερό έχει προστεθεί στη μακρά λίστα στόχων και όπλων πολέμου».
Οι ευπάθειες των εγκαταστάσεων
Μια άμεση επίθεση αποτελεί μεγάλο φόβο, όμως υπάρχει και ο κίνδυνος έμμεσων χτυπημάτων, καθώς οι μονάδες αφαλάτωσης συχνά βρίσκονται δίπλα σε άλλες κρίσιμες υποδομές — όπως σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής και λιμάνια — για λόγους αποδοτικότητας.
Νωρίτερα αυτόν τον μήνα αναφέρθηκαν ζημιές στη μονάδα αφαλάτωσης Fujairah F1 στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και στη μονάδα Doha West στο Κουβέιτ, οι οποίες φαίνεται να προκλήθηκαν έμμεσα από επιθέσεις σε κοντινές εγκαταστάσεις.
Ένας ακόμη φόβος είναι οι κυβερνοεπιθέσεις.
Το 2023 η αμερικανική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι το Ιράν είχε εξαπολύσει κυβερνοεπιθέσεις σε υποδομές ύδρευσης σε αρκετές πολιτείες των ΗΠΑ, αφήνοντας μήνυμα στις οθόνες: «Έχετε χακαριστεί, κάτω το Ισραήλ».
Το κλείσιμο μονάδων αφαλάτωσης δεν θα σήμαινε απαραίτητα άμεση καταστροφή.
Οι χώρες του Κόλπου διαθέτουν στρατηγικά αποθέματα νερού και σημαντικούς οικονομικούς πόρους για να αντιμετωπίσουν μια έκτακτη κατάσταση.
Ωστόσο, επιθέσεις σε τεράστιες εγκαταστάσεις που εξυπηρετούν μεγάλες πόλεις όπως το Ριάντ, το Άμπου Ντάμπι και το Ντουμπάι θα μπορούσαν να έχουν σοβαρές συνέπειες.
«Η απώλειά τους μπορεί εύκολα να λάβει υπαρξιακές διαστάσεις», δήλωσε ο Zane Swanson από το πρόγραμμα Global Food and Water Security του CSIS.
Οι εγκαταστάσεις αυτές είναι τεχνολογικά σύνθετες και θα μπορούσαν να χρειαστούν πολλές εβδομάδες για να επαναλειτουργήσουν εάν υποστούν ζημιές.
Ορισμένα κράτη έχουν περιορισμένες δυνατότητες αντιμετώπισης παρατεταμένων διακοπών.
Ο Habibi επισημαίνει ιδιαίτερα το Μπαχρέιν και το Κουβέιτ, που είναι μικρότερα κράτη και βασίζονται σχεδόν απόλυτα στην αφαλάτωση.
Οι επιπτώσεις θα μπορούσαν να κυμαίνονται από περιορισμούς στη χρήση πισινών και υδάτινων πάρκων έως προσωρινό κλείσιμο οικονομικών δραστηριοτήτων που απαιτούν μεγάλες ποσότητες νερού — ακόμη και σε τμήματα της γεωργίας — καθώς και εκκλήσεις προς τους πολίτες να μειώσουν την κατανάλωση.
«Σαν να χρησιμοποιείς πυρηνικό όπλο»
Το ζήτημα της υδάτινης ευπάθειας δεν είναι νέο για τα κράτη του Κόλπου. Σε έκθεση της CIA το 2010 επισημαινόταν ότι η διακοπή της αφαλάτωσης στην περιοχή «θα μπορούσε να έχει σοβαρότερες συνέπειες από την απώλεια οποιασδήποτε άλλης βιομηχανίας ή εμπορεύματος».
Παρά το γεγονός ότι ο πόλεμος αποτελεί την άμεση ανησυχία, ο Low θεωρεί ότι η κλιματική αλλαγή αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή στο μέλλον.
Η αύξηση των ακραίων καιρικών φαινομένων μπορεί να προκαλέσει ζημιές στις εγκαταστάσεις, ενώ η χρήση ορυκτών καυσίμων για την παραγωγή νερού ενισχύει την κλιματική κρίση και επιδεινώνει τη λειψυδρία.
Ο Κόλπος εισέρχεται τώρα στην πιο ζεστή περίοδο του έτους, με την άνοιξη να έχει ήδη φτάσει και το καλοκαίρι να πλησιάζει.
«Οι υδάτινοι πόροι θα δεχθούν ακόμη μεγαλύτερη πίεση όσο διαρκεί η σύγκρουση και όσο αυξάνεται η έκθεση αυτών των υποδομών», προειδοποιεί ο Swanson.
Κανείς δεν γνωρίζει τι θα αποφασίσει τελικά να κάνει το Ιράν. Ωστόσο, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι μια συντονισμένη επίθεση στις μονάδες αφαλάτωσης θα αποτελούσε ξεκάθαρη υπέρβαση κόκκινης γραμμής.
Θα ήταν, όπως λέει ο Low, «σαν να καταφεύγεις σε πυρηνικό όπλο».
«Θα ήταν μια πραγματικά ακραία στρατηγική», τονίζει, «και τα πολιτικά και ψυχολογικά τραύματα που θα άφηνε θα ήταν τόσο μεγάλα που δύσκολα μπορεί κανείς να τα φανταστεί».
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών